Na początku naszego programu dzieci zastanawiały się nad tym, komu lub czemu warto otworzyć swoje serca, a czemu wręcz przeciwnie. Następnie swoje myśli zapisały na papierze, z którego stworzyły serce, które na samym końcu zabrał ze sobą do domu ktoś inny. Dzieci potrafiły otwierać swoje serca dla innych oraz dla Boga, ale ostatecznie potrafiły również darować swoje „serca.”
W sobotę kontynuowaliśmy pogłębianie tematu poprzez kilka aktywności. Dzieci pantomimicznie przedstawiały niektóre emocje, myślały o dobrych cechach przyjaciela, a podczas sportowych dyscyplin wyładowały swoją energię i zebrały siły do kolejnego tematu. A tym była brama nadziei. Czym wszystko może człowiek przechodzić w swoim życiu i co przy tym może przeżywać, nie było dla dzieci wcale skomplikowane. Okazało się, że nawet dla dzieci ważna jest jedna brama, brama do niebieskiego królestwa. Ustaliliśmy, że na drodze do tej bramy ważne jest angażowanie wszystkich części naszego ciała – umysłu, rąk, nóg i serca. W grupach dzieci rozwiązywały kilka zagadek na temat nadziei, potem rywalizowały w różnych dyscyplinach sportowych, dalej tworzyły swoją bramę nadziei z materiału Franza Ketta i wsłuchiwały się w opowieść z książki Małego Księcia. Na koniec wszystko oddaliśmy w wspólnej modlitwie.
Program minął bardzo szybko, więc w niedzielę po dobrym obiedzie znów ruszyliśmy w drogę do naszych domów.
